‘Vik.web-log.nl‘, schreef ik toch niet zonder trots op het absente-leerlingenbriefje. Ik had net mijn mondeling Nederlandse literatuur afgesloten met een negen en kletste kort na met mijn lerares. ‘Wat leuk!’ zei ze. ‘Je hebt talent, daar moet je echt eens wat mee doen.’

Of ik echt ‘talent’ heb weet ik niet. Wel raak ik me er steeds meer van bewust dat mensen weten dat ik schrijf. En, vooral, dat ze lezen wxe1t ik schrijf. Zeker sinds mijn blog automatisch geupdate wordt op Hyves, overkomt het me regelmatig dat ik onverwachts word aangesproken op een pasgevikt berichtje. In stilte treed ik naar buiten. Het beangstigt me amper wat men allemaal over mij zou weten: het idee dat mijn schrijfsels gewaardeerd worden, is veel sterker. En dat is stiekem best leuk!

Toch blijft er iets knagen. Telkens wanneer ik mijn zo-geliefde weblog aan een potentiele lezer verstrek, zitten enkele letters me dwars. Want hoewel vik nog steeds heel erg Suusig is, staat dat ‘web-log’ toch niet erg professioneel…
Je begrijpt misschien wel waar ik heen wil: het is tijd geworden voor een eigen domeinnaam. Al tijden loop ik rond met dat idee, maar om verschillende redenen klikte ik uiteindelijk toch het inschrijfformulier weg. Ik zou er toch geen tijd voor hebben, het zou me weken kosten voor ik weer into webdesign zou komen en vik punt nl en punt com zijn reeds geregistreerd.
Dus ach, ik zit hier wel prima, bij web-log, dacht ik dan uiteindelijk.

Tot vorige week de SOG op de kop stak. Al mijn weblogs zijn ontstaan in een spontane bui, in een flits van inspiratie of gewoon van verveelde gekkigheid.
Dus waarom zou de registratie van een domeinnaam anders verlopen?

Dat het laatste keer zou zijn dat ik vik op een briefje schreef, wist ik vanmiddag nog niet. Het is best gek te bedenken dat dit de laatste letters zijn die ik typ in Live Writer. Het vikken ga ik missen, al vikt mijn leven natuurlijk vlammed door.
Maar het is tijd. Mevrouw T., hopelijk bent u nog niet afgehaakt en verhuist u gezellig mee!

Natuurlijk stel ik die vraag ook aan jou, trouwe, af-en-toe of nieuwe lezer:
lust je een hapje Suushi?

< Ik kan alles, als ik maar geloof in mezelf. >

Oh ja, zo was het… of zoiets.

Er is weer een vak afgerond (ckv3) en een Engels essay waarschijnlijk verprutst (wie vergeet er dan ook dat je nooit don’t mag zeggen in zakelijke taal).
Ik heb een rol chocoladekoekjes leeggegeten, twaalf koppen thee leeggedronken en het soggedrag duurt vrolijk voort.

Maar ik heb ook oefenexamens van aardrijkskunde gemaakt (waardoor de moed me nog verder in de schoenen zakte), ik ben op tijd opgestaan om me voor te bereiden op het eindmondeling van eerstgenoemd vak.

Mijn msn-berichtgeschiedenis is een behoorlijk aantal kilobytes gegroeid.

Kortom: vandaag viel relatief mee. Het wachten duurt het langst. Want ja, nu is het wachten, wachten op morgen.

En ja, ik weet dat jullie er allemaal ongelooflijk veel vertrouwen in hebben. Dat waardeer ik. Maar ik vrees het ook. Want ditmaal, ditmaal loopt het misschien niet zo goed af…

‘Het is veel te vroeg voor een zondagochtend, maar ik moet leren.’ Met die tekst smste Bas me vanmorgen om iets-over-achten wakker. Ik keek met slaperige ogen naar de stapel werk die op mijn bureau te wachten lag en draaide me weer om. Goede nachtrust is erg belangrijk, anders komt er van leren sowieso niets terecht, zo redeneerde ik en ik verzette de wekker van tien naar half elf.

Vlak voordat de ringtone mijn kamer zou vullen, werd ik wakker van alweer een goedemorgen-smsje. Mijn knorrende maag haalde me over op te staan en hoewel het buiten regende, besloot ik na een kom yoghurt-met-muesli om naar de sportschool te gaan. Niets is immers zo goed voor het leervermogen als een verfrist brein!

Om xe9xe9n uur kwam ik thuis en dat was natuurlijk lunchtijd. Daarna nam ik een warme douche -want met een bezweet of verkleumd lijf kan ik niet leren- en toen was het dan toch tijd om De Gevreesde Trap te beklimmen. Naar mijn kamer, ja, en de waarheid onder ogen zien. Stapels boeken domineerden mijn bureau, er was geen ruimte om een bladzijde om te slaan of een regeltje samenvatting te schrijven. Opruimen dus! En nu ik toch bezig was, kon ik net zo goed even de stofzuiger door de ruimte halen.

Ik legde de lades op orde en vond het stapeltje tegoedbonnen dat ik al tijden bewaar. Een mediacard, een boekenbon van 20 euro en een Irischeque ter waarde van datzelfde bedrag, wat zou ik daar niet mee kunnen doen? Voor ik het in de gaten had, was ik al aan het rondneuzen op bol.com. Onder het stapeltje bevonden zich ook de dinerbonnen die ik afgelopen zomer voor mijn verjaardag kreeg, en dat herinnerde me aan wat ik tijdens het sporten bedacht: dat het weer eens tijd was voor een lange mail naar Eline. Om te voorkomen dat ik in uitstelgedrag zou vervallen, opende ik gelijk mijn mailbox. De paar mailtjes die gisteren waren binnengekomen, antwoordde ik ook maar meteen.

Drie uur, zei de klok genadeloos en mijn maag knorde alweer. Niet gek, ik had al een heleboel gedaan, nietwaar? Ik gunde mezelf een kwartiertje nutteloos internetten en raakte verdwaald in het eindeloos interessante roddelnetwerk van Hyves.
‘Suus, kom je even wat drinken?’ riep mijn moeder om kwart voor vier. ‘Vergeet niet om het konijnenhok zometeen schoon te maken,’ zei mijn stiefvader toen ik onderweg was naar beneden. ‘Oh en Suus, kun je me zometeen even helpen met maatschappijleer?’ voegde Broer daar aan toe.

Pas die laatste opmerking deed een belletje rinkelen in mijn uitgeruste, opgefriste, afgestofte en ontspannen brein. Broer die leert, in het weekend? Terwijl ik mijn chocolademelk maakte in de keuken, wierp ik een blik op de ovenklok. Vier uur was het en oeps, oh ja, morgen begint de toetsweek. Wat had ik vandaag, met al mijn zorgvuldig uitgestippelde planningen, eigenlijk aan school gedaan? StudieOntwijkend Gedrag, what about that? Ik kwam niet ver in mijn opsomming en besloot dat dat wel een vikje waard was.

Nu is het ver na half vijf en ik ga al mijn wilskracht aanwenden om Chrome, iTunes, msn en LiveWriter af te sluiten en mijn boeken open te slaan.
Het is zondagmiddag, veel te laat om te beginnen. Maar goede cijfers zijn belangrijk, anders komt er van dat langverwachte, gevreesde examen sowieso niets terecht!

Aargh! Gefrustreerd smijt ik het pakket A4′tjes door de brandschone woonkamer. Het lucht niet op zoals ik hoopte dat het zou doen en met tranen in mijn ogen moffel ik de blaadjes weer op tot een soort-van-stapel.

Vanavond dient onze woonkamer als accomodatie van de traditionele buren-nieuwjaarsborrel en ik heb er op dit moment Geen Zin in. Ik voel me moe en vitaal, euforisch en lusteloos, opgelucht en verrot tegelijk. Het is nu definitief uit en die doorgehakte knoop verlicht de baksteen in mijn buik. Echter, de gedachte aan hoe klote hij zich nu moet voelen draait mijn maag om.

‘Twijfel je nog steeds?’ vroeg hij vanmorgen, veel directer dan ik van hem had verwacht. Mijn zwijgen zei hem genoeg. En toen ik vanmiddag thuiskwam, was het stil.
Akelig stil in de kale hal -alle jassen van de kapstok liggen boven op het bed, zodat er plek is voor de gasten- en aangenaam stil in mij.

Het is lastig te erkennen dat ik een goede keuze heb gemaakt.
Zonder te ontwijken. Zonder de schuld op de ander te schuiven. Zonder mijzelf langer geweld aan te doen. Hoewel ik er zelf niet over zou zijn begonnen, was het een eerlijk besluit. Nu kan ik hem weer recht in de ogen kijken.

En het is fijn, fijn om weer op mezelf te zijn. Mezelf, samen met vrienden – en ik hoop dat hij op een dag zichzelf wil rekenen tot die zo-waardevolle categorie.
Iets minder prettig is de toetsweek, de tweede van de reeks knopen die niet los willen laten. Zodra ik thuiskwam pakte ik mijn filosofiestencils en begon te typen, maar na twee begrippen staarde ik alweer energieloos voor me uit. De stof, die ik anders zo interessant had gevonden, maakte me moedeloos en het heldere beeldscherm kon mijn energieniveau niet verhogen.
Dus probeerde ik het aan de eettafel en in de keuken, op de trap en ten slotte in de woonkamer. Maar alles lijkt zo leeg en lusteloos vandaag.
En ik weet het wel. Ik weet hoe ik het moet doen, ik heb het vaker meegemaakt. Ik moet het tijd geven. Ik moet niet altijd alles willen kunnen. Maar er is geen tijd, de uren zijn gepland…

Dus raap ik mezelf en de ellenlange lijst met filosofische begrippen weer bij elkaar. Ik loop naar de badkamer, stap onder de douche en laat de hete straal over me heen glijden. Langzaam vind ik mezelf terug. Want acht toetsen in vier dagen, natuurlijk overleef ik ook die wel weer. De vraag is alleen: hoe?

Nog 1.5 uur besteed ik nuttig aan het leren van het enorme boekwerk aan filosofische begrippen. En dan ga ik lekker de stad in om mezelf te trakteren op iets leuks. Want al is de toetsweek na het weekend pas officieel begonnen, ik ben al weken bezig en de gedachte ‘bodemloze put’ dobbert steeds vaker naar de oppervlakte van mijn brein. Soms zie ik tot de bomen het bos niet meer, tegelijkertijd geniet ik ervan al die nieuwe dingen tot me te nemen.

Ja, dat klinkt verschrikkelijk vwo’erig.
Maar nou en. Dit is nog de enige ‘grote’ toetsweek, de proefwerken tellen stuk voor stuk zwaar mee en ik wil niet deze laatste loodjes uit mijn handen laten glippen. Het is niet te zwaar, ik red het nog wel. De lieve mensen om me heen zorgen voor voldoende ontspanning tussendoor: met Alex ben ik een avondje naar de film geweest (Australia, wat mij betreft een aanrader!) en de tegoedbon van Mugs & Muffins heb ik met Eline ingeruild voor twee enorme mokken choco en een stapel gebak. Vanavond ga ik, heel burgerlijk, samen met Ben een avondje oppassen op de buurkindjes.

Inmiddels ben ik alweer een half uur verder. Het is bijna 15uur en ik wilde om 16uur naar de stad -heeft toevallig iemand die dit nog leest zin om me te vergezellen?- dus ik ga gauw verder. Cogito ergo sum. Nog even doorzetten en dan feesten, donderdagavond de 22e in Eindhoven!

Woensdag veertien januari, dat is meteologisch gezien nog hartje winter. Ik gedraag me dan ook als een winterslaapdiertje: ik kruip weg in mijn holletje. Onbereikbaar verval ik in oude fouten.

Maar met het smelten van de sneeuw ontdooide ook mijn verstand. De dagen worden gestaag langer. Het is tijd om mijn lichaam wakker te schudden.
En dus haalde ik vanmorgen, toen ik om acht uur wakker werd en het buiten licht doch mistig was, mijn loopschoenen onder het stof vandaan.
Het was heerlijk om weer te rennen door de velden.
Het is geweldig om mezelf weer te voelen.

Lente, haast je!

“Cuz if I can get through this, I can make it through anything.
Tomorrow is my reason for today to let go.“

The snow is gone, en toch wilde ik jullie dit niet onthouden. De Dag dat de Sneeuw Viel was mijn winterse verrukking plotseling zo groot, dat ik een maagdelijk witte parkeerplaats langs mijn schoolroute niet onaangeroerd kon laten.
Dus wat doe je dan?
Juist, name-dropping kan immers overal!

En ik heb nog niet eens verteld over de ‘good old day’ Den Bosch, afgelopen zondag met Bas… Aangezien mijn ogen prikken van de slaap, haal ik wat plaatjes uit het door-alle-tijd-die-verstreken-is-vergeelde fotoalbum.
Maak kennis met de eerste foto-log van vik!

Nou ja, een beetje dan.

De arm van bas en onze koppen xe9chte chocomel-zonder-slagroom (want waarom is dat zo lekker?), in cafeetje ‘Gewoon Gezellig’.
Dat was dus gewoon gezellig! (Okxe9, flauw..)

Boven: Bas in dit, voordat wij aanvielen op onze heerlijke lunch van panini’s, Revolution-thee en koetjes-reep (inderdaad, dat langwerpige stickje in het midden). Excusez-moi voor de overbelichting, ik heb geen zin energie meer om het te fixen.

Onder: toch-niet-zo-misstaand flitseffect van netgenoemde theemok. Hoe suusig! (En het leuke is, in het restaurant waar ik werk hebben ze deze glazen ook).

Boven: onze voornaamste energiebronnetjes voor de middag, met op de achtergrond het beruchte, meer-dan-eens-geplunderde Albert Heijn-filiaal.
In warmer tijden verorberen we onze buit rustig op het bankje, maar dat bleek nu wel erg koud…

Zo, en nu heeft het creeeren van dit fotologje me meer tijd gekost dan enig geschreven stukje tekst zou hebben gedaan. Daarom een dringende vraag: vaker doen of forever terug naar de letters?

Natuurlijk slaag ik voor mijn examens. Ik betwijfel of iemand, inclusief ikzelf, daar aan twijfelt. Ja, uiteraard haal ik het, en dat vermeld ik dan ook direct wanneer mensen informeren naar mijn zenuwkriebels.
Goh, wat een zelfverzekerdheid.
Maar met dat antwoord breng ik de echte ‘kriebels’ niet ter sprake. Want, half-onbewust, tussen alles door, zijn ze er wel degelijk. Ik realiseerde me dat vandaag.

Wanneer ik denk aan het moment dat ik over het platte-pakken-melkdozen-karton naar mijn tafeltje in de gymzaal toe zal lopen, draait mijn maag om. Als ik me inbeeld hoe ik dxe9 pen open zal klikken, bibberen mijn vingers.

Tegelijkertijd kan ik niet wachten tot het allemaal gebeurt.
Ja, dat wachten ben ik zat.
Bijna een week geleden kreeg mijn kamer een grote schoonmaak en vandaag was mijn pc aan de beurt. Tussen de loze documentjes vond ik een lijst met ‘dingen die nog moeten gebeuren voor ik op examen kan’. Ik maakte deze opsomming aan het begin van dit schooljaar.

Met een vreemd voldaan gevoel concludeerde ik dat meer dan de helft van die lijst nu kan worden weggestreept.

Even kort bedacht zijn er nog een paar belangrijke zaken:
a. mijn Spaanse boek uitlezen (La ciudad de las Bestias van Isabel Allende, nog pakweg tweehonderd pagina’s te gaan)
b. ‘Nederlandse literatuur’ afsluiten met een mondeling (de afspraak is al gemaakt)
c.’Spaanse literatuur’, zelfde verhaal (maar nog geen afspraak, want, zie punt a.)
d. de toetsweek van volgende week doorstaan (= een eindmondeling van het vak ckv3, een Engels essay, de helft van de examenstof voor aardrijkskunde, een half jaar lesstof van kunstgeschiedenis, de helft van de examenstof plus een hoofdstuk van vorig jaar voor geschiedenis, de laatste luistervaardigheidstoets van Spaans en een enorm ‘termenproefwerk’ filosofie).
e. LoopbaanOrientatieBegeleiding afsluiten door een eindverslagje in elkaar te flansen en daar een gesprekje over vol te lu..eh.. praten.

Natuurlijk zijn er nog wat meer ‘kleine’ taakjes, die vind ik het vermelden niet waard. Als deze punten zijn afgesloten, afgerond en volbracht, is het eindelijk zover. Dan kan ik me voor 100% gaan richten op de naderende eindexamens!

Nou ja, honderd procent… Afgezien dan, van mijn drie avonden werken, twee keer sporten, xe9xe9n keer yoga en talloze sociale contacten in de week. Want het leven is leuk. Ik beleef, ook in examentijd.
Steeds vaker beleef ik zelfs mijn dromen.
Dat die grens soms vervaagt, realiseer ik me telkens wanneer ik badend in het zweet ontwaak, uit de zoveelste nachtmerrie waarin ik gezakt ben…